Chcę zimy!? (miało być: Winter is coming!)
Już wkrótce, zleci, oj zleci, będę miał znowu biały widok za
oknem, dokładnie z miejsca gdzie piszę te słowa. A dach będzie jęczał od
wyjącego wiatru. Ja natomiast będę leżał sobie w łóżku z jakąś dobrą lub
zupełnie niedobrą lekturą (nawet jak książka nadaje się tylko do tego by o kant
dupy ją roztrzaskać, to - przez szacunek do autora - staram się ją doczytać do
końca). Symbolem idealnej książki na zimowy okres, wydaje się być Gra o Tron
Martina, szczególnie zaś rozdziały odbywające się przy murze oddzielającym
dziką północ od ogólnopojętej cywilizacji. Gdy czytam fragmenty o nim (murze) czuję podniecenie jak
za czasów lektury o tajemniczym Brokilonie z Wiedźmina Sapkowskiego (którego to Sapkowskiego było mi dane zobaczyć na tegorocznym Coperniconie, a nawet wysłuchać spotkania
autorskiego i czapnąć autograf). Zima to z jednej strony pizgawka, z drugiej
zaś, śnieg, który jest bardzo fajny, gdy wystarczająco długo nie leży (miesiąc
śniegu, a potem elo). Śnieg zaś mimo wszystko, kojarzy mi się przeważnie dobrze - z sankami za
dzieciaka i zeszłorocznym wyjazdem z rodzicami i znajomymi na snowboard. Zima
ma coś magicznego. Podobnie zresztą jak targi Spiel w Essen (już za dwa dni,
będę siedział jak palant przed kanałem video live i chłonął tę atmosferę jak
gąbka), kiedyś tam pojadę, nie ma innej opcji. Magiczny jest też czas Święta Zmarłych.
I choć kocham wakacje letnie, to za zimowym klimatem już mi tęskno. Nie minie
jednak dużo czasu, jak będę przeklinał zimową aurę. Tymczasem dajcie się
ponieść (kawałek Bisza idealnie uzupełniający obraz wpisu i zdjęcie
zeszłoroczne, widok z mojego okna).
0 Response to "Chcę zimy!? (miało być: Winter is coming!)"
Prześlij komentarz